Elementy Hip-Hop: Graffiti

Elementy Hip-Hop: Graffiti

Graffiti jest jednym z czterech najważniejszych elementów kultury Hip-Hop. Tak naprawdę graffiti swoje początki miało w Filadelfii w 1960 roku. Nie mniej jednak dopiero ponad dwie dekady później graffiti stało się zauważalne, gdy cała kultura przeniosła się z Filadelfii do Nowego Jorku. Stało się to głównie dzięki  takim writerom jak TAKI 183 czy Tracy 168, którzy skupili na sobie uwagę mediów.

Graffiti to może być piękny legalny obrazek, postać, albo szybkie srebro na głównej ulicy, czy wyryte imię kamieniem na szybie tramwaju. Nie da się tego rozdzielić, wszystko to jest graffiti. I to ładne, i to brzydkie, to legalne i to hardcorowe. To wszystko ma jedno imię, czy się komuś podoba, czy nie – 2se.

Na początku writerzy do swoich ksywek dołączali numer swojej ulicy, bombili tak pociągi po to by system komunikacji miejskiej rozwoził ich ksywę po całym mieście. Najbardziejpopularny był styl „bubble”, lecz później został on zastąpiony stylem „wildstyle”. Graffiti rozwijało swój styl oraz nabierało rozmiaru wrzucanych prac. Artyści tacy jak Tracy 168, Cliff 159 lub Blade One do swoich tagów i bomb zaczęli dodawać rożnego rodzaju postacie, ilustracje czy tła. Jednym z najważniejszych postaci w na scenie graffiti lat 70-tych i 80-tych był Fab 5 Freddy. To dzięki niemu graffiti rozpowszechniło się poza Bronx, powiązało się z muzyka i wkroczyło do masowej świadomości białego człowieka. Pierwsza galeria sztuki która pokazała graffiti była Razor Gallery  Hugo Martinez’a w latach 70tych.

Graffiti cały czas rozwijało się na pociągach komunikacji miejskiej. Pierwsza wojnę anty graffiti wydał burmistrz Nowego Jorku w 1972 roku. Jednak ze względu na koszty usuwania graffiti oraz brak funduszy nie miała ona większego wpływu na rozwijająca się kulturę. Nie mniej jednak około 1980 roku, scena graffiti zaczęła słabnąć. W mieście i na zajezdniach wprowadzono monitoring, zasieki i drut kolczasty. Metro stawało się coraz trudniejsze do malowania, a ulice coraz bardziej niebezpieczne wraz z rosnącą epidemią crack’u. To spowodowało ze środowisko writerów zaczęło skupiać się w popularnych miejscówkach. Ponadto w 1984 roku władze miasta wydały pięcioletnia wojnę która za cel miała całkowite usuniecie graffiti z miasta. Pociągi i zajezdnie stawały się coraz trudniejsze do malowania, writerzy wyszli wiec na ulice. Przez najbliższych 5 lat mocno spadła populacja writerów w Nowym Jorku wraz z ostatnim pociągiem zamalowanym graffiti w 1989 roku. Jednak w tym samym czasie graffiti stawało się coraz bardziej popularne w Londynie i innych miastach europejskich.

NYCS_yard_fenceWagony metra nowojorskiego w zajezdni, zabezpieczone przed „atakami” grafficiarzy. Na zabezpieczenie składają się dwa równoległe płoty wysokie do 4 metrów, z odstępem od siebie ok. 3 m, zwieńczone drutem ostrzowym, w przestrzeni pomiędzy płotami poruszają się patrole z psami

Istnieje wiele odmiennych rodzajów i technik wykonywania graffiti, których jasne rozgraniczenie nie zawsze jest możliwe. Szczególnie trudne jest odróżnienie graffiti od street artu – ich techniki często się przenikają.

Style-Writing (także writing lub tagowanie) jest obecnie najczęściej spotykaną i najbardziej rozpoznawalną formą graffiti, często utożsamianą z całym zagadnieniem. Przez writing rozumie się pismo (litery i znaki) jako główny element obrazu kompozycyjnego służący twórcy do przedstawienia swojego artystycznego wyrazu. Może to służyć rozprzestrzenianiu imion (najczęściej pseudonimów) i zdobycie przez to popularności. Chociaż estetyka stoi tutaj na drugim planie, duże znaczenie ma również wypracowanie indywidualnego, rozpoznawalnego stylu.

Scratching polega na wydrapywaniu tagów na szklanych lub plastikowych powierzchniach przy użyciu kamieni, noży lub papieru ściernego. Ta technika zapewnia dłuższą żywotność obrazu niż łatwiejszy do usunięcia writing. Obie powyższe formy budzą silne kontrowersje i przez społeczeństwo są odbierane najczęściej jako czysty wandalizm; warstwa artystyczna nie jest dostrzegana.

Graffiti polityczne służy najczęściej anonimowej prezentacji poglądów twórcy, skierowane zwykle przeciwko organowi władzy. Tematy dotyczą rozmaitych ideologii, religii, antyglobalizmu, anty wojenne, rasizmu, antysemityzmu lub np. dyskryminacji mniejszości. Jest ono również wyrazem niechęci społeczeństwa do polityków lub rozmaitych służb np. policji (zwłaszcza w państwach totalitarnych).

Obecnie wraz z rozwojem i ogromną popularnością kultury Hip-Hop, graffiti na dobre weszło do głównego nurtu życia kulturalnego i rozrywkowego. Istnieje dużo kontrowersji wobec faktu czy graffiti powinno zostać oficjalnie uznane za formę sztuki czy nie. Nie zmienia to faktu że wiele muzeów i galerii już od 1980 roku pokazuje i eksponuje graffiti do dzisiaj. Obecnie w roku 2013 graffiti jest widoczne na ulicach, budynkach,  w prasie czy telewizji i jest nieodłączną częścią krajobrazu miejskiego.

 „Ponieważ nie chciałeś zaakceptować faktu że tu jestem,

  walczyłem kolorem, stylem i wizją…

I z tego powodu zostałem uwięziony.

Pomimo twych prób  przypisania mi łatki złoczyńcy,

…to tylko twoje postrzeganie.

Odmawiając zaakceptowania twojego pojęcia piękna,

wzięliśmy puszki i napisaliśmy list „do człowieka”

podpisano, z poważaniem…

Jestem Grafficiarzem”

chemis_pose2_flite_part

2013_chemis_pose2_flite_part_nyc_hall_of_fame_medium_netsize

 

Poniżej kilka filmów dokumentalnych wartych oglądnięcia, przedstawiających graffiti, historie powstania, ludzi i obecny klimat:

Just to get a Rep (2004)

 

Style Wars (1983)

 

Infamy (2006)

 

Dirty Handz Destruction of Paris City SDK INXS


%d bloggers like this: